Het is vrijdagmiddag, 26 maart 2010. We hebben een paar mooie lentedagen achter de rug en ik heb zin om naar buiten te gaan. Nee, zin hebben is het niet echt. Het is meer een kwestie van kunnen. Ik kan niet binnen zitten vanmiddag, móet naar buiten. Er wordt regen voorspeld maar ik pas weer eens struisvogelpolitiek toe en besluit om met Jongste en een klasgenootje naar het bos te gaan. Onderweg vallen de eerste druppels, maar gelukkig blijft het daarbij en kunnen we een poos door het bos struinen. De jongens vermaken zich prima, zijn met takken in de weer en zitten al snel onder de modder; ze hebben de grootste lol.
Ik loop er met gemengde gevoelens en een voortdurende brok in mijn keel. Ik lach, doe mee met tikkertje en verstoppertje, we doen een wedstrijdje 'wie het eerst boven aan de heuvel is' (en natuurlijk winnen zij) omdat ik wil dat zij genieten - en dat doen ze -, maar ik zou zo graag willen dat ik hier gewoon met mijn eigen twee kinderen kon wandelen, gek doen. Dat deden we ook. In dit zelfde bos hebben we vaak genoeg gesjouwd, lol gehad en dan nu… bah!
Ik heb ook gemengde gevoelens omdat ik weet dat wij op datzelfde moment aan de andere kant van het land onderwerp van gesprek zijn. Een heel zwaar gesprek. Namelijk in de rechtbank van Maastricht. Het openbaar ministerie heeft de eigenaren van de vakantieboerderij gedagvaard en beschuldigt hen van ‘dood door schuld’. Zij zullen zich, terwijl ik quasi-ontspannen, gezellig in het bos loop, aan het verdedigen zijn. Ik word er intens verdrietig van en boos tegelijk. Het is bijna niet te bevatten. Dat het gaat over óns gaat. Ons verdriet, óns mannetje! Dood door schuld op Joram. Dat kan toch helemaal niet?! Het is en blijft zo onwerkelijk. (Nog helemaal los van wat ik van die beschuldiging vind.) We wilden er niet bij zijn...
Na anderhalf uur in het bos gaan we naar huis. De jongens zitten achter een dvd-tje en mogen chips. Ik krijg er een sentimenteel woensdagmiddag-gevoel van. Toch ben ik met mijn hoofd steeds maar in Maastricht. Ik struin internet af om er achter te komen wat er gezegd is, wat de eis is en wanneer er een uitspraak wordt gedaan. Vooral de Limburgse media speelt er op in. Gelukkig is het hier in de regio even wat minder (in de plaatselijke krant deze keer helemaal niets). Ik lees berichtjes en zie later dat er ook beelden zijn en een geluidsfragment. Het kost me moeite om het zonder tranen te bekijken en aan te horen. Het is pijnlijk en zo bizar.
Bij deze het geluidsfragment en het beeldfragment (met natuurlijk eerst reclame). Uitspraak van de rechter volgt eind volgende week.
Oh en die 'verklaring van de ouders' waarover gesproken wordt; het was een slachtofferverklaring van drie A4-tjes (waarbij je alleen mag ingaan op 'het persoonlijk ervaren leed of schade' en niet op de inhoud van de rechtzaak), die ik geschreven heb met bloed, zweet en tranen.
2 opmerkingen:
Ach lieverd, ik lees het nu pas.
Wat een onnodig verdriet dit zeg.
Hoi Lin,
ik zat net gisteren weer te lezen in ´komt een vrouw bij de dokter´ (eerder durfde ik het niet te lezen omdat ik er zo lelijk van word (ik jank nogal en dat zie je de dag erna nog))
In een fragment beschrijft Kluun hoe boos hij is, ook hoe irreëel soms, hij is zelfs pissed op de bouwer van het ziekenhuis...
Ik heb erom gelachen, maar ook met manlief over gehad, omdat het zoooo herkenbaar is.. Bij slecht nieuws of erger nog, de dood van een geliefde, wil je zo graag een schuldige, iemand waarop je die machteloze woede kunt projecteren..
Manlief had dromen waarin hij de gyn over het buro trok, of erger, ophing aan zijn eigen strop(hoe toepasselijk)das..
Ik vond, vooral in het begin, dat boze zo ´not done´..ik wilde niet boos zijn, ik moest vooral verdrietig zijn.. Wie ik probeerde voor het lapje te houden?? Ik was gelijk boos, ik herinner me het nog levendig, ik was, toen bleek dat Fleurtje was overleden, vooral HEEL, HEEL, HEEL BOOS!!
En daar kon ik zo weinig mee, maar ik was het TOCH..
Misschien zoek je toch een ´schuldige´ als een soort verantwoordelijke..Alsof PECH en ongeluk altijd een reden moeten hebben, omdat het zo moeilijk is te accepteren dat pech en ongeluk zomaar voorbij kan komen en jou kan treffen..
Zoiets..ik ben maar eens even weer flink aan het projecteren, u merkt het ;)
Het is er en voor je gevoel moet je er wat mee, ik denk dat je al een eind komt door tegen jezelf te zeggen dat je best boos mag zijn (dat haalde bij mij best een stuk van de zwaarte eraf)..
Hoop dat het opschrijven ook helpt, om het wat te kanaliseren!
Sterkte en liefs! Mien
Een reactie posten