Als de bel is gegaan sta ik nog een lange tijd te praten met een paar moeders. Over schoolzaken, over speelafspraken in de vakantie, over de vakantieplannen, over koetjes en kalfjes.
Ik luister, ik praat mee, ik lach mee, ben oprecht geïnteresseerd en heb een brok in mijn keel. Vandaag leef ik, weer, in meerdere werelden. In mijn hoofd ben ik niet alleen hier, op de stoep naast school met de fiets aan mijn hand. Beelden uit een vorig leven, het leven met Joram, dringen zich voortdurend aan me op.
Herinneringen aan zijn laatste schoolweek. De juf had in die week toegegeven aan zijn dinosaurus-passie (of gekte, het is maar net hoe je het ziet). Hij mocht zijn dinosaurussen meenemen, net als zijn boeken en posters. Voor één week hoefde hij niet steeds geremd te worden en mocht hij er over vertellen, het uitgebreid delen met de andere kinderen en de juf die versteld stond van wat hij allemaal wist. Zijn verjaardag viel ook nog in die week dus hij liep de hele week met een lach van oor tot oor op zijn gezicht. Het was een geweldige laatste week in groep 3! De laatste dag ging de hele bups dinospullen weer mee naar huis. Joram bedankte zijn juf, wenste haar een leuke vakantie, gaf haar een stiekeme knuffel maar wilde haar geen hand geven. Hij zou haar toch volgend schooljaar wel weer zien en dan hoefde je toch geen afscheidshand te geven?
Vrijwel tegelijkertijd ben ik in een appartement van een Limburgse vakantieboerderij. Daar zitten we net aan het ontbijt met versgebakken broodjes. Een loom begin van een nieuwe vakantiedag met het plan om 's morgens lekker niks te doen en 's middags misschien naar de bioscoop te gaan om Ice Age 3 (met dino's!) te bekijken. Dat was een belofte die we eerder aan Joram hadden gedaan; we zouden deze vakantie in ieder geval die film gaan kijken.
Joram heeft Ice Age 3 nooit gezien. Onze ochtend - ons leven - werd wreed verstoord. Die middag waren we in het azM in plaats van in de bioscoop. Geen film kijken maar vechten voor je leven. Waken aan het bed van je kind en je broer.
De laatste schooldag van Jongste en 20 juli, de dag van Joram's ongeluk, vallen dit jaar samen. Net als voorgaande jaren blijven de flashbacks van drie jaar geleden voorbij komen. Dat is iets wat blijkbaar blijft. Met een knoop in mijn maag en tranen aan de oppervlakte beleef ik in mijn hoofd die dag, het ongeluk, die onzekere, beangstigende en intens verdrietige dagen in het ziekenhuis keer op keer. En niet alleen herinneringen aan die dagen maar ook leuke en bijzondere momenten zoals die laatste bijzondere schoolweek van Joram.
Aan het einde van de ochtend haal ik Jongste van school. Ik sta met een melancholisch gevoel op het plein. Samen bedanken we de juf en wensen we haar een fijne en zonnige vakantie. Net als Joram destijds heeft hij een prachtig rapport. Na de zomer gaat hij naar groep 4. Is de bedoeling. Ik kan me er nog geen voorstelling van maken. Eerst maar eens deze zomervakantie overleven. Letterlijk.
Ik luister, ik praat mee, ik lach mee, ben oprecht geïnteresseerd en heb een brok in mijn keel. Vandaag leef ik, weer, in meerdere werelden. In mijn hoofd ben ik niet alleen hier, op de stoep naast school met de fiets aan mijn hand. Beelden uit een vorig leven, het leven met Joram, dringen zich voortdurend aan me op.
Herinneringen aan zijn laatste schoolweek. De juf had in die week toegegeven aan zijn dinosaurus-passie (of gekte, het is maar net hoe je het ziet). Hij mocht zijn dinosaurussen meenemen, net als zijn boeken en posters. Voor één week hoefde hij niet steeds geremd te worden en mocht hij er over vertellen, het uitgebreid delen met de andere kinderen en de juf die versteld stond van wat hij allemaal wist. Zijn verjaardag viel ook nog in die week dus hij liep de hele week met een lach van oor tot oor op zijn gezicht. Het was een geweldige laatste week in groep 3! De laatste dag ging de hele bups dinospullen weer mee naar huis. Joram bedankte zijn juf, wenste haar een leuke vakantie, gaf haar een stiekeme knuffel maar wilde haar geen hand geven. Hij zou haar toch volgend schooljaar wel weer zien en dan hoefde je toch geen afscheidshand te geven?
Vrijwel tegelijkertijd ben ik in een appartement van een Limburgse vakantieboerderij. Daar zitten we net aan het ontbijt met versgebakken broodjes. Een loom begin van een nieuwe vakantiedag met het plan om 's morgens lekker niks te doen en 's middags misschien naar de bioscoop te gaan om Ice Age 3 (met dino's!) te bekijken. Dat was een belofte die we eerder aan Joram hadden gedaan; we zouden deze vakantie in ieder geval die film gaan kijken.
Joram heeft Ice Age 3 nooit gezien. Onze ochtend - ons leven - werd wreed verstoord. Die middag waren we in het azM in plaats van in de bioscoop. Geen film kijken maar vechten voor je leven. Waken aan het bed van je kind en je broer.
De laatste schooldag van Jongste en 20 juli, de dag van Joram's ongeluk, vallen dit jaar samen. Net als voorgaande jaren blijven de flashbacks van drie jaar geleden voorbij komen. Dat is iets wat blijkbaar blijft. Met een knoop in mijn maag en tranen aan de oppervlakte beleef ik in mijn hoofd die dag, het ongeluk, die onzekere, beangstigende en intens verdrietige dagen in het ziekenhuis keer op keer. En niet alleen herinneringen aan die dagen maar ook leuke en bijzondere momenten zoals die laatste bijzondere schoolweek van Joram.
Aan het einde van de ochtend haal ik Jongste van school. Ik sta met een melancholisch gevoel op het plein. Samen bedanken we de juf en wensen we haar een fijne en zonnige vakantie. Net als Joram destijds heeft hij een prachtig rapport. Na de zomer gaat hij naar groep 4. Is de bedoeling. Ik kan me er nog geen voorstelling van maken. Eerst maar eens deze zomervakantie overleven. Letterlijk.
