Schrijven helpt

Afgelopen zomer is ons iets verschrikkelijk afschuwelijks overkomen. Joram heeft tijdens onze zomervakantie een ernstig ongeluk gehad. Er is tijdens het spelen een zware deur boven op hem gevallen. Je hoefde geen medicus te zijn om meteen te zien dat het heel erg fout zat. Hij werd met een traumahelikopter naar het dichtstbijzijnde academisch ziekenhuis gevlogen (Maastricht) en daar werd geconstateerd dat hij zeer ernstig hersenletsel had. We hebben daar met z’n allen drie hele zware dagen en nachten gehad. Joram lag in coma, is de eerste dag nog twee keer geopereerd, maar tijdens de tweede operatie werd duidelijk dat hij het niet zou gaan redden. Zijn mooie hoofd was zo ernstig beschadigd… Hij is twee dagen na het ongeluk overleden. Hij was net anderhalve week daarvoor zeven jaar geworden…
Ik hoef waarschijnlijk niet uit te leggen dat de afgelopen maanden voor ons een onwerkelijke, verwarrende, verdrietige periode is geweest en dat zal voorlopig ook nog wel zo blijven. Misschien wel nooit veranderen. Het is moeilijk woorden te geven aan het gevoel dat we hebben. Ik denk dat 'verslagenheid' nog het dichtst in de buurt komt. We missen ons mannetje zo verschrikkelijk! Overigens geldt dat niet alleen voor ons, maar ook voor iedereen die om ons heen staat; familie, vrienden, vriendjes van Joram, klasgenoten, juffen, buren… het is ongelooflijk te merken hoe ver het verdriet reikt en hoeveel mensen het raakt. Ook mensen die we niet of nauwelijks kennen.

De eerste tijd na het overlijden van Joram heb ik voor mijn gevoel voornamelijk op adrenaline geleefd. Ik stond voortdurend in de ‘alertstand’. Maar langzamerhand begon mijn voorraadje adrenaline op te raken en lukte het niet meer op de automatische piloot door te gaan. Ik was/ben zo moe van alles. Heb veel hoofdpijn, slaap slecht en als ik dan wakker lig in het donker komen voortdurend er flashbacks aan me voorbij, ben snel bang en de ‘wat-als-vragen’ schieten door mijn hoofd. Emoties komen steeds meer aan de oppervlakte en verdriet en angst zijn niet meer tegen te houden. Hoewel ik dat trouwens niet bewust deed, maar het is nu meer dan ooit aanwezig.
Ik heb geprobeerd om me ‘creatief te uiten’. Heb tegenwoordig een atelier waar ik alle ruimte en materialen heb om alle ideeën in mijn hoofd op het doek te zetten, op porselein te schilderen, te keramieken, te vilten of te tekenen. Maar mijn kop zit veel te vol en ik kan me daardoor heel moeilijk concentreren. Zit daar maar een beetje te zitten en kom geen stap verder.

De mensen die me kennen en de lezers van mijn blog hebben ongetwijfeld gemerkt dat mijn behoefte om te schrijven, of eigenlijk meer het openbaar delen, de laatste jaren steeds minder werd. Het laatste bericht was dan ook van anderhalf jaar geleden. Een paar weken terug bedacht ik me dat ik toch maar weer, net als vroeger, het een en ander op papier moest gaan zetten. Dat deed ik al een beetje voor mezelf, vooral in steekwoorden, maar dat blijkt niet voldoende. Het schrijven in een blogvorm helpt me woorden en zinnen te geven aan dat wat zo moeilijk te beschrijven is, schept orde in de brij van gedachten en gevoelens. Daarnaast wordt ons, heel begrijpelijk, vaak gevraagd hoe het met ons gaat. Die vraag is zo moeilijk te beantwoorden, vooral omdat we dat zelf nauwelijks weten. Dit blog helpt misschien ook om die vraag een klein beetje te beantwoorden.
Mezelf kennend zal ik waarschijnlijk meer schrijven dan dat wat ik hier plaats. Het is geen dagboek en de berichten zal ik niet in chronologische volgorde plaatsen. Het kan dus best zijn dat deze gaan over iets dat op een eerder moment gebeurde, maar me op het moment van schrijven of plaatsen bezighouden. Ik hoop dat dit niet te veel verwarring schept. Mijn oude blogberichten heb ik overigens verwijderd.